Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Ενός λεπτού σιγή.

Για έναν απλό καφέ πήγα και κοίτα πού καταλήξαμε… Για έναν απλό καφέ – της παρηγοριάς αν θες – και στο λέω τώρα που τα χέρια μου τρέμουν. Όχι από φόβο ή απελπισία, αλλά απ’ το κρύο. Βλέπαμε, λοιπόν, τις ειδήσεις με μια κούπα καφέ μετέωρη στο ένα χέρι κι ένα μισοσβησμένο τσιγάρο στο άλλο. Η καμένη Αθήνα, άνθρωποι που κλαίνε, τα νέα μέτρα, ο Σόιμπλε, η Μέρκελ, η Νομική Αθηνών, ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ο Καψής και όλος ο υπόλοιπος ζωολογικός κήπος – χωρίς να έχω καμία πρόθεση να θίξω το ζωικό βασίλειο. Βλέπαμε να περνάνε από μπροστά μας εικόνες: φωτιές, γυαλιά, δάκρυα, νούμερα κανονικά, νούμερα με χέρια πόδια και κεφάλι… Δεν μιλούσαμε. Καμιά μας δεν μιλούσε. Ένα δεκάλεπτο απόλυτης σιωπής. Και κάπου εκεί, χωρίς να κοιταχτούμε και χωρίς να το ‘χουμε συνεννοηθεί, μια φράση πετάχτηκε από μέσα μας ταυτόχρονα:
-          Της πουτάνας! (χωρίς @ και *, γιατί έτσι. Για να πούμε μια φορά τα πράγματα με τ’ όνομά τους χωρίς φόβο και ντροπή)
Ύστερα κοιταχτήκαμε. Ένα βλέμμα ανησυχητικό, που επιβεβαίωνε τους φόβους μας. Ένα βλέμμα του τύπου: «Το βλέπεις κι εσύ, ε;». Ύστερα πάλι σιωπή κι αυτή τη φορά όχι γιατί ακούγαμε ειδήσεις. Σε έναν μήνα, άντε το πολύ δύο αν είμαστε τυχερές, θ’ ανέβουμε κι οι δυο μας πάνω. Εγώ θα αναλάβω το εργοστάσιο – μέχρι να κλείσει κι αυτό – κι εκείνη… Εκείνη πουτάνα στους δρόμους. Κι όταν βρεθώ στην μεγάλη ανάγκη θα της ζητήσω να με βάλει κι εμένα στην δουλειά. Το παν σε τέτοιους σκοτεινούς καιρούς είναι να έχεις καλές γνωριμίες. Α, ρε πατέρα… Με φανταζόσουν με πτυχίο να καμαρώνεις στις ορκομοσίες και τώρα προσπαθείς – όσο μπορείς κι εσύ – να μου ζεστάνεις την καρέκλα. Κι εσύ ρε μάνα που τις έκραζες τις πουτάνες κι ήταν το χειρότερο παράδειγμα για τα παιδιά σου, θα παρακαλάς για λίγα ψίχουλα απ’ την ταρίφα μου. Κουράγιο, όμως. Κράτα ρε μάνα. Κράτα γερά κι εσύ, πατέρα. Έρχομαι. Τώρα ησυχία. Τώρα ενός λεπτού σιγή. Ενός λεπτού σιγή για τα όνειρά μας. Ενός λεπτού σιγή κι ύστερα στα όπλα. Έρχομαι, μάνα. Έρχομαι.


2 σχόλια:

Summertime Blues είπε...

δύσκολοι καιροί θα 'ρθουν.
αλλά το ξεπούλημα της ηθικής μας δεν θα έρθει τώρα. αυτό συνέβη την εποχή της καλοζωίας...

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Δεν ξέρω αν μιλάω για ξεπούλημα ηθικής ή για ξεπούλημα ονείρων. Μπορεί να μιλάω και για τα δύο. Ότι δύσκολο ζήσαμε, το ζήσαμε και πάει. Αυτά που θα 'ρθουν τρέμω. Αυτά που θα ξεπουληθούν τώρα φοβάμαι.