Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Αγάπη > Χρήμα


Εσύ που μου χαμογελάς ειρωνικά… Ναι, εσένα λέω. Εσένα που νομίζεις ότι αξίζεις περισσότερο από μένα. Εσένα που νομίζεις ότι αυτά που έχεις αξίζουν περισσότερο απ’ αυτά που έχω εγώ. Ας τα βάλουμε, λοιπόν κάτω κι ας μετρήσουμε. Εγώ έχω χρόνο. Έχω χρόνο να παρατηρώ τους ανθρώπους και να τους αγαπάω. Να βλέπω τα χαρούμενα πρόσωπα όσων, τρέχοντας, πρόλαβαν το λεωφορείο και τα απελπισμένα πρόσωπα εκείνων που έχασαν το αεροπλάνο. Και κάθε μέρα παίρνω για πρωινό ένα χαμόγελο κι όχι σκέτο καφέ. Έχω μια μάνα που ανακατεύεται σε όλα και εκνευρίζομαι όταν μου λέει να πάρω μπουφάν, και θυμώνω όταν ξεχνάει να το πει. Και μπορεί ο μπαμπάς μου, να μην έχει λεφτά να μου αγοράσει ένα καινούριο δικό μου σπίτι, όμως κάθε φορά που θα ‘ρθει, θα μου φέρει ένα κουτί ζεστά κουλουράκια. Και μπορεί να έχω για αμάξι μια μικρή μπακατέλα που παίρνει μπρος μόνο με δευτέρα, γιατί την πρώτη πάει καιρός που δεν την παίρνει πια, όμως παίρνει δέκα φίλους και μας πάει παντού. Και τα δύσκολα εκείνα βράδια που με πνίγουν τα δάκρυα μου και δεν μπορώ να κοιμηθώ, δεν χρειάζομαι κανένα χάπι, γιατί έχω ανθρώπους που θα ξενυχτήσουν μαζί μου στο τηλέφωνο μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Δεν χρειάζομαι κανένα πανάκριβο παλτό να με ζεσταίνει, γιατί όταν κρυώνω όλο και κάποιος θα βρεθεί τριγύρω να με πάρει μια αγκαλιά. Κι όταν βγαίνω έξω, δεν χρειάζομαι πολλά λεφτά, γιατί όλο και κάποιος θα βρεθεί να κεράσει ένα καραφάκι τσίπουρο, η ένα ποτήρι κρασί, γιατί έτσι. Για καλή καρδιά  Γιατί δεν χρειάζεται κανείς λόγο για να μοιραστεί αυτά που του ανήκουν, ακόμα και με σένα.  Πες μου, λοιπόν τώρα… Τι στο καλό μπορείς να βρεις, σ’ ολόκληρο τον κόσμο, που να αξίζει πιο πολύ απ’ αυτά που έχω...;


Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Διάφανα Κρίνα





Στεκόμαστε γυμνοί απ΄ όνειρα
κάτω απ΄ τα μαύρα σύννεφα, 
απόγονοι του τίποτα, 
πελάτες της σιωπής.

Έχουμε τσέπες αδειανές
και στην καρδιά δυο μνήματα, 
μια άδεια μποτίλια δίπλα στο κρεβάτι
είναι ο μόνος μας συγγενής.

Κορόνα γράμματα ποντάρουμε
το θάνατό μας, 
την ίδια κλίση παίρνουμε
φλερτάροντας γκρεμούς
κι όταν δε θα `χουμε πια τίποτα δικό μας
ο έρωτας θα μας τσακίσει
και θα μας κάνει αληθινούς.

Θα μ΄ αγαπάς, θα μ΄ αγαπάς
μα δε θα φτάνει, 
άγονη βροχή θα πέφτει πάνω μου
το χάδι σου
και εγώ σαν γέρικο σκυλί μες το λιμάνι
θα πεθαίνω στο πλάι σου...

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Το πρωτο μου ταινιακΙ!


Μολις τελειωσε, λοιπον, η πρωτη μου ταινια μικρου μηκους, μετα απο πολυ τρεξιμο και κουραση. Δεν ημουν μονη, ομως. Μαζι μου στην σκηνοθετικη ομαδα ηταν και οι: Χριστιανα Αντωνιαδου, Ελενα Βοντιτσιανου, Τζενη Φυλλαδιτακη και Βικτωρια Ασλιζαντιαν. Δεν θελω να πω πολλα, γιατι φοβαμαι πως θα επισκιασω την δουλεια μας, απλα σας ζητω επιεικια, γιατι ηταν η πρωτη μας ταινια...



Ο τιτλος της ταινιας ειναι Alone & Together και θα την βρειτε εδω.



Την φωτογραφια επιμεληθηκε ο Γιαννης Χαραλαμπιδης.