Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Γέρε χρόνε φύγε τώρα...


30 Δεκεμβρίου σήμερα… Σε 26 περίπου ώρες θα έρθει το 2011. Τώρα να πω καλοδεχούμενο; Δεν θα’ ναι. Με τα χίλια ζόρια προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να δεχτεί ότι έρχεται, αλλά μάταια. Δεν τα καταφέρνω. Απ’ τη μια εκλιπαρώ να τελειώσουν οι αναθεματισμένες οι γιορτές κι όλη η υποκρισία και η πλαστικούρα που τις συνοδεύει, τα φωτάκια και τα δέντρα, οι μπάλες και οι τάρανδοι. Απ’ την άλλη πάλι σκέφτομαι ότι όταν τελειώσουν θα’ χει φύγει άλλος ένας χρόνος. Αυτές, λοιπόν, οι μέρες των «γιορτών» κυλούν άλλοτε βασανιστικά αργά κι άλλοτε τόσο μα τόσο γρήγορα. Πώς τον φαντάζεστε τον χρόνο; Εγώ τον φαντάζομαι έτσι. Σαν κεράκια που στις 12 κάθε 1ης Ιανουαρίου σβήνουν κι αφήνουν πίσω τους για λίγο μια περίεργη μυρωδιά κι αυτόν τον καπνό. Αυτόν τον καπνό, που σου υποδεικνύει ότι το φάντασμα του χρόνου θα μένει εδώ τριγύρω και θα κάνει παρέα με τα φαντάσματα των προηγούμενων χρόνων, περιμένοντας την άφιξη των φαντασμάτων των επόμενων χρόνων. Μόνο που αυτή η αναμονή τους φαντάζει λίγο αβέβαιη, γιατί δεν ξέρουν πόσα κεράκια έχουν μείνει ακόμα...

Πάντως δεν πρέπει να’ χω παράπονο. Ο Αϊ-Βασίλης δεν με ξέχασε φέτος. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Ήμουν πολύ καλό παιδί. Και τον μπαμπά μου τον άκουγα, όποτε ήταν σπίτι, και τη μαμά μου δεν την στενοχωρούσα, όποτε άνοιγα το στόμα μου να της μιλήσω, και με τον αδερφό μου δεν μάλωνα, όποτε δεν ήμουν κλεισμένη στο δωμάτιό μου. Μόνο, να, το δωμάτιό μου είναι λίγο ακατάστατο, αλλά κι αυτό όχι επειδή βαριέμαι να το συμμαζέψω. Απλά έτσι με βολεύει. Ξέρω πού θα βρω αυτό που ψάχνω και το βρίσκω κατ’ ευθείαν. Κι ύστερα ταιριάζω το χάος που επικρατεί στο δωμάτιο με το αντίστοιχο μέσα μου. Υπάρχει ένας χώρος, που να μου θυμίζει τι μου συμβαίνει και πολλές φορές, σκαλίζοντας τα χαρτιά μου και τα παλιά μου ημερολόγια, γιατί μου συμβαίνει.

Έλεγα, όμως, για το υπερκαταπληκτικό δώρο του Αϊ-Βασίλη. Μου έφερε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Ναι, ναι, ηλεκτρονικό παιχνίδι, γιατί κι ο Άγιος εκσυγχρονίζεται! Κάθομαι, λοιπόν, τα βράδια και φτιάχνω στο παιχνίδι ολόκληρους κόσμους και τους γκρεμίζω, αν δεν μ’ αρέσουν, μ’ ένα και μόνο κουμπί. Φτιάχνω πρώτα μια γυναίκα με μακριά μαλλιά και γαλάζια μάτια, καλοσχηματισμένα χείλη και γυμνασμένο σώμα. Μετά ακολουθεί ο σύζυγός της με τα επίσης πλούσια μαλλιά και πράσινα μάτια, τα ωραία χείλη και το αθλητικό κορμί. Αγοράζω ένα οικόπεδο πατάω Crtl, Shift και C, πληκτρολογώ τη λέξη: “motherlode” και την ίδια στιγμή έχουν προστεθεί στον οικογενειακό λογαριασμό 50.000$. Φτιάχνω τότε ένα τετραώροφο σπίτι, πλήρως εξοπλισμένο, με κήπο και μια λιμνούλα. Αγοράζω δύο αμάξια, ένα για τον κάθε ένα, και τέλος οργανώνω το παιδικό δωμάτιο και μια παιδική χαρά για το επερχόμενο μέλος της οικογένειας. Η κοπέλα είναι συγγραφέας και μόλις στα 18 της χρόνια έχει γράψει 6 βιβλία. 2 δραματικά μυθιστορήματα, 2 χιουμοριστικά, 1 λογοτεχνικό και μια νουβέλα. Ήθελα να γράψει περισσότερες νουβέλες, για να καταφέρει να πάρει ένα αστεράκι και τον τίτλο του ειδικού, αλλά αρνείται πεισματικά. Ο άντρας είναι διάσημος χειρούργος με τεράστιο ταλέντο στη ζωγραφική και στην κιθάρα. Για την καθαριότητα του τετραώροφου σπιτιού φροντίζει μία οικιακή βοηθός, η οποία αμείβεται με 125$ την μέρα και το μωρό της οικογένειας το προσέχει μία νταντά, η οποία αμείβεται με 24$ την ώρα. Όμως τα χρήματα δεν είναι πρόβλημα. Μπορώ να έχω όσα θέλω κάνοντας 4 μόλις κινήσεις.

Ξύνει τις πληγές μου φέτος ο Άγιος, φέρνοντάς μου αυτό το παιχνίδι που με δυο κουμπιά φτιάχνεις τον κόσμο όπως εσύ τον ονειρεύτηκες, μ’ ένα τον γκρεμίζεις αν τελικά δεν είναι αυτό ήθελες και μ’ άλλα δύο φτιάχνεις άλλον. Ως πότε, όμως; Ώσπου να καεί η κάρτα γραφικών ή η οθόνη ή μέχρι να μην «διαβάζει» τα CD ο υπολογιστής ή μέχρι το ίδιο το CD να καταστραφεί. Και μετά; Ε, μετά παίρνεις άλλο. Ύστερα κι άλλο κι άλλο… Και φτιάχνεις κόσμους ακατάπαυστα, μέχρι ο πραγματικός κόσμος να ακουμπήσει έστω και λίγο αυτό που εσύ ονειρεύτηκες. Μέχρι να νοιαστεί έστω και λίγο γι’ αυτά που εσύ χρειάζεσαι… μέχρι…

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Merry Xmas...Ho...Ho...Ho...

video
Πάλι έκλεισαν τα σχολεία. Αυτή τη φορά όχι λόγω δικαστηρίων, αλλά λόγω Χριστουγέννων. Τώρα το πρόγραμμα λέει 15 μέρες διάβασμα, ανασυγκρότηση δυνάμεων και πάλι στη μάχη. Ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα απ’ όσο φανταζόμουν και ο φόβος μου ολοένα και μεγαλώνει. Γίνεται θηρίο και με καταπίνει από μέρα σε μέρα όλο και πιο πολύ. Δεν έχω ιδέα πώς θα ξεφύγω και πώς θα γιατρέψω την ψυχή μου. Απ’ όπου κι αν περάσω αφήνω κι από ένα κομμάτι της πίσω. Κι αυτό που συνειδητοποιώ κι απελπίζομαι είναι ότι κανείς δεν είναι εκεί για να τα μαζέψει και την κατάλληλη στιγμή να μου τα δώσει πίσω. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά καταφτάνουν όπου να’ ναι και τα Χριστούγεννα. Όχι δεν τα μισώ. Ζηλεύω μόνο. Ζηλεύω αυτούς που μπορούν πραγματικά να τα χαρούν και ζηλεύω αυτούς που μπορούν να τα περάσουν με τις οικογένειές τους. Ζηλεύω κι εκείνους που τα περνούν μόνοι τους μέσα στην ησυχία του έρημου σπιτιού. Τους ζηλεύω γιατί δεν μπορώ να έχω τίποτα από τα δύο. Ίσως πάλι αν τα είχα να φοβόμουν περισσότερο. Ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, σίγουρα θα φοβόμουν περισσότερο.
Σήμερα πάντως τα πράγματα πήγαν καλύτερα απ’ όσο περίμενα. Πέρασα το βράδυ ξύπνια με τις τύψεις και τις αμφιβολίες να μου τρώνε τα σωθικά και ήξερα πως αν δεν τα έβγαζα από μέσα μου δεν θα ξανακοιμόμουν ήσυχη. Όχι πως τώρα θα κοιμηθώ κανονικά, είπαμε οι αϋπνίες είναι μέρος της καθημερινότητάς μου πλέον, αλλά τουλάχιστον θα’ μαι λίγο πιο ήρεμη. Ήμουν έτοιμη να φύγω. Για την ακρίβεια είχα φύγει και στεκόμουν λίγο πιο πέρα. Έβρισκα πράγματα να κάνω για να καθυστερήσω μέχρι να βρω κουράγιο και να πάω πίσω. Και πράγματι το βρήκα. Γύρισα, λοιπόν, και είπα όλα όσα ήθελα να πω. Δεν παρέλειψα τίποτα. Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια, δεν δίστασα να πω όλα όσα σκεφτόμουν. Είναι κι αυτό μία πρόοδος…

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

"Merry Xmas and a Happy New YOU!"


Καλώς τα πάλι τα Χριστούγεννα... Ναι, ναι είμαι τρελά ενθουσιασμένη... Ναι, ναι, πώς δεν μ' αρέσουν!? Τα λατρεύω?! Γιατί να μην το κάνω άλλωστε?! Τα Χριστούγεννα με τα όμορφα δέντρα....
 τα ακόμη πιο όμορφα σπίτια...



τα παιδάκια που χαίρονται με τα δώρα....

με τα υπέροχα φαγητά μας...

όλους τους καλούς ανθρώπους που κάνουν αγαθοεργίες...
και φυσικά δεν ξεχνώ τον πολυαγαπημένο μας Άγιο Βασίλη...
 
Μόνο που μερικοί άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια να στολίσουν δέντρο και σπίτι, γιατί πολύ απλά δεν έχουν σπίτι...
 
μερικά παιδάκια δεν χαίρονται με τη θέα τυλιγμένων κουτιών...

 μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να απολαύσουν ένα Χριστουγεννιάτικο τραπέζι...

μερικοί άνθρωποι ξεχνούν να είναι άνθρωποι αμέσως μετά τα Χριστούγεννα...

και μερικοί γονείς δεν έχουν την ευχέρεια να παίξουν το ρόλο του Άγιου Βασίλη για τα παιδιά τους...
Καλά μας Χριστούγεννα, λοιπόν...
http://www.youtube.com/watch?v=riT0Lvs3GQA

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Στα όπλα!!!


Την υπόσχεση που είχα δώσει πριν 10 μέρες περίπου, την υλοποίησα. Τώρα, με τι ψυχική δύναμη; Κι εγώ η ίδια ακόμα απορώ. Μία από τις λίγες φορές που θέλω τόσο πολύ να γράψω, ελπίζοντας να ελαφρύνω λίγο την ψυχή μου, αλλά δεν έχω ιδέα πώς θα είναι η αρχή, η μέση και το τέλος. Τι να πρωτοπώ; Για τη θεία Ερμιόνη, που τη μια στιγμή μου μιλούσε για το πόσο υπέροχα περνούσαν στο Λονδίνο και την άλλη μου ζητούσε να τη θάψω όταν πεθάνει δίπλα στον αδερφό της; Που στη μέση μιας ιστορίας έκανε μία παύση, σχολιάζοντας πώς κατάντησε έτσι, και έπειτα από πέντε λεπτά θυμόταν τι ήθελε να πει; Ή μήπως να πω για το φλιτζάνι που κροτάλιζε στα χέρια της τόσο δυνατά και μ’ ενοχλούσε σαν σκουπίδι μέσα στο μάτι. Να πω για το σπίτι που νοικιάζει και δεν μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ επειδή έχει σπασμένα παράθυρα; Τι να πω; Να πω για την Κάτια, που μόλις με είδε έβαλε τα κλάματα; Να πω για την κατάντια της, που με κάθε της συλλαβή έβγαινε κι ένα κομμάτι απ’ την ψυχή της; Να πω για τον πίνακα του Vahn Gogh, που δεν της άρεσε γιατί τον ζωγράφισε όταν είχε αρχίσει να χάνει το μυαλό του και γιατί είχε μουντά χρώματα; Να πω για το χαμόγελό της; Για τον τρόπο που έλαμπε το πρόσωπό της κάθε φορά που την κοιτούσα στα μάτια; Να πω για το χέρι της που το έσφιγγα μέσα στο δικό μου και το κοιτούσε τόσο επίμονα; Κι όταν τη ρώτησα «γιατί;», μου απάντησε ότι αφού δεν μπορεί πλέον να το αισθάνεται, θέλει τουλάχιστον να το βλέπει. Να πω για τον Στρουμπούλη, το γατί της, που όταν η Κάτια μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν είναι καλά κι έβγαλε μια κραυγή πόνου, ήρθε τρίφτηκε στα πόδια της και με κοιτούσε μ’ ένα βλέμμα γεμάτο μίσος που μου έλεγε καθαρά: «Φύγε! Εσύ φταις γι’ αυτό!»; Να πω για το πιάνο, που έχασκε εκεί θλιμμένο και σκονισμένο, σίγουρο πια πως δεν θα εκπληρώσει ποτέ το σκοπο του; "Σαν μαύρο φέρετρο κλεισμένο" . Να πω για την Ελίζα, που κρύφτηκε στο δωμάτιό της και βγήκε μόνο όταν εγώ είχα πλέον φύγει; Πάντα είχαμε μια διαμάχη, όμως τώρα τελευταία δεν θέλει ούτε να με βλέπει. Μάλλον, όχι άδικα. Να πω για τον Βασίλη, που μπήκε μέσα στο σπίτι μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά και με έσφιξε τόσο πολύ στην αγκαλιά του, σαν να ήθελε να μπει μέσα μου και να δραπετεύσει μαζί μου απ’ αυτό το σπίτι. Τον κοίταξα μ’ ένα βλέμμα γεμάτο συμπόνια, έχοντας γυρισμένη την πλάτη στην Κάτια κι όταν βρέθηκε κι αυτός στην ίδια θέση, μου ανταπέδωσε το βλέμμα στο δεκαπλάσιο. Έπρεπε να φύγω. Δεν άντεχα άλλο. Έφυγα, δίνοντας την υπόσχεση ότι θα περνάω κάθε Κυριακή να την βλέπω. Το πρόσωπό της έλαμψε για μία ακόμη φορά. Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και τα δάκρυα πήραν τη θέση που τους αρμόζει στα μάτια μου. Να λοιπόν τι θα κάνω… Υποχώρηση για ανασύνταξη δυνάμεων κι έπειτα ξανά στην μάχη. Κι ύστερα ξανά και ξανά και ξανά… Ποια μάχη αναρωτιέστε; Τη δική μου με τον εαυτό μου, με την Θεία Ερμιόνη, με την Κάτια, την Ελίζα, τον Βασίλη… Της θείας Ερμιόνης με τα γηρατειά και το σπίτι χωρίς παράθυρα… Της Ελίζας με μένα… Του Βασίλη με το χαμόγελό του… Της Κάτιας με τον πίνακα του Vahn Gogh… Τη μάχη που δίνετε εσείς για να προσπαθήσετε να καταλάβετε εμένα… Τη μάχη ανάμεσα στον Θάνατο και τη Ζωή… Στα όπλα, λοιόν...