Στην υγειά μας

Τι μέρα κι η σημερινή;! Και δεν είναι το πώς και το γιατί, ούτε το πότε πεθαίνει ένας άνθρωπος. Είναι που χάνεις τον άνθρωπό σου. Είναι που ταράζεται ο κόσμος σου. Είναι μερικοί άνθρωποι που τους έχει πλάσει άφθαρτους μες στο μυαλό σου. Λες και δεν θα φύγουν ποτέ, ακριβώς επειδή ήταν εκεί από πάντα. Με την μεγάλη κοιλιά, το άσπρο μουστάκι, τα μεγάλα γυαλιά και τα πράσινα μάτια. Με την αιώνια συνήθεια, ακόμα και τις τελευταίες του ώρες, να βάζει τα πράγματα σε τάξη. Τα τσιγάρα του, από πάνω ο αναπτήρας, δίπλα τα γυαλιά, παραδίπλα το ποτήρι με το νερό και από πίσω του το ποτήρι με το τσίπουρο. Και πίνε τσίπουρα, και «στην υγειά μας», και πίνε ούζα, και «άσπρο πάτο». Και του ‘λεγα: «Να τρως, παππού. Έχεις χλομιάσει. Δεν τρως… Γιατί δεν τρως;». Και πράγματι δεν έτρωγε. «Έλα, άσε με εμένα τώρα. Κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει… Τα δικά σου. Πότε θα δούμε την πρώτη σου ταινία;». Γέλια ξανά. «Γεια σου, ρε παππούκα…Άντε στην υγειά μας ξανά!». «Εβιτάκι, φτιάξε λίγο το κάλυμμα… Μπράβο. Λίγο ακόμα πιο ψηλά. Εκεί. Α! Και το τραπεζάκι, βρε κορίτσι μου. Να είναι κάτω απ’ το φωτιστικό. Μπράβο… Να ‘ρχεσαι να με βλέπεις. Όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις, να έρχεσαι να πίνουμε ουζάκι». «Θα ‘ρχομαι, παππού μου. Όποτε μπορώ θα ‘ρχομαι…» «Άντε, άσπρο πάτο!» «Παππού, έλα να φάμε κάτι… Σε παρακαλώ. Έχεις και την καρδιά σου.» «Τίποτα δεν έχω! Μια χαρά είμαι. Τα ξέρουν όλα οι γιατροί νομίζεις… 113 θα φτάσω, όπως η γιαγιά μου!». Κι, όμως, τρεις μέρες πριν άλλος άνθρωπος… Μου έσφιξε το χέρι, με κοίταξε μ’ ένα απεγνωσμένο βλέμμα και μ’ ότι δύναμη του είχε απομείνει μου ψιθύρισε: «Θέε μου, τι ντροπή…Θέλω να φύγω από ‘δω. Αύριο θέλω να φύγω…» «Καλά, παππού μου, θα τους πω να ετοιμάσουν το εξιτήριο». Κι εγώ δεν είπα τίποτα… Μα αυτός βρήκε τρόπο κι έφυγε. Και σήμερα, πιο όμορφος από ποτέ, με το κουστούμι του και μια έκφραση απόλυτης ηρεμίας στο πρόσωπό του. Του χτένισα τα μαλλιά, γιατί ποτέ δεν θα επέτρεπε να τον δει τόσος κόσμος αχτένιστο, έκοψα ένα απ’ τα αγαπημένα του λουλούδια και του το έβαλα στο πέτο… Και φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα τσιγάρα του… Τα έβαλα κι αυτά στην τσέπη του, μαζί με τον αναπτήρα κι όλα ήταν έτοιμα. Χωρίς αποσκευές και μ’ ένα σωρό από γνωστούς και φίλους να τον αποχαιρετούν, ξεκίνησε. Δεν έχω, λοιπόν κι εγώ τίποτα άλλο να προσθέσω, παρά μόνο αυτό: Καλό σου ταξίδι, παππούκα μου. Να μου φιλήσεις τις γιαγιάδες…Στην υγειά μας...

Le Retour...

Τέλος τα ψέματα… Φτιάχνω βαλίτσα κι αποχαιρετώ τους δικούς μου, αλλά κι αυτούς που δεν είναι δικοί μου. Τους αποχαιρετώ κι αυτή τη φορά δεν θα δακρύσω επειδή θα μου λείψουν, έχοντας μια κρυφή ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά… Γιατί πολύ απλά, αυτήν την φορά δεν κάνω υποθέσεις, αλλά ξέρω τι γίνεται. Φεύγω, λοιπόν, και για πρώτη φορά στην ζωή μου περπατάω και δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου… Φεύγω κι αυτήν την φορά παίρνω μαζί μου και τα βιβλία μου… Τα λατρεμένα μου βιβλία, για να διαβάζω όταν θα με πιάνει η κατάθλιψή μου. Φεύγω και ξέρω ότι εκεί θα αισθάνομαι πιο μόνη από ποτέ. Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Εκεί θα είμαι πιο μόνη από ποτέ… Καλό μου ταξίδι, λοιπόν…

"Αντίο"

Μ’ έχει πιάσει ένα παράπονο σήμερα που δεν μπορώ να το εξηγήσω. Φταίει μάλλον αυτό το ηλίθιο πλυντήριο, που αντί να μου καθαρίσει τα σεντόνια, τα γέμισε χνούδια! Ναι, αυτό φταίει. Καμία σχέση δεν έχει το γεγονός ότι αποφάσισα να δώσω ένα τέλος οριστικό. Οριστικό κι αμετάκλητο. Αμετάκλητο, γιατί εσύ το διάλεξες. Θυμάσαι πριν από λίγο καιρό που σου είχα πει ότι αν αποφασίσω να εξαφανιστώ θα το καταλάβεις; Να, λοιπόν, που ήρθε η ώρα και σου το δίνω να το καταλάβεις. Βέβαια, φαντάζομαι ότι δεν θα σε νοιάξει και πολύ. Εκείνο που με πονάει περισσότερο απ’ όλα, όμως, είναι που θα πρέπει να κλείσω τα απύθμενα νεράκια μου. Με πονάει γιατί είναι δικά μου, ολόδικά μου και κατάφερες να βάλεις κι εδώ το χεράκι σου. Τώρα θα μου πεις, τι φταις εσύ για τις δικές μου τις αδυναμίες… Έχεις δίκιο. Πάντα είχες δίκιο. Σε κάνει αυτό να αισθάνεσαι καλύτερα; Ελπίζω όχι. Δεν είναι κακία, ούτε μίσος. Δεν μπορώ να σε μισήσω άλλωστε. Απλά θέλω να υποστείς τις συνέπειες της επιλογής σου και να σε πονέσουν αν γίνεται, ακριβώς όπως πονάνε κι εμένα οι συνέπειες της δικής μου επιλογής. Θα μπορούσα να μην πω τίποτα. Θα μπορούσα να συνεχίσω να παίζω το καλοστημένο μου θέατρο κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Απλά ήθελα πριν φύγω, να ξέρεις. Και ήθελα ότι μάθεις, να το μάθεις από μένα, χωρίς ν’ ακούς τρίτους και χωρίς να φαντάζεσαι πράγματα. Ήθελα να μάθεις ακριβώς τι υπάρχει μέσα μου. Και φυσικά δεν περίμενα τίποτε από σένα. Κι αν φαντάστηκες το αντίθετο, κρίμα, γιατί νόμιζα πως κάτι ήξερες για μένα. Ήθελα να σου πω πολλά. Πρώτα απ’ όλα, να σου πω ένα «ευχαριστώ», που ποτέ μου δεν τόλμησα να το ξεστομίσω. Ποτέ μου δεν τόλμησα να ξεστομίσω πολλά πράγματα, μήπως και καταλάβεις. Τα πίεζα όλα μέσα μου κι αυτά όλο και μαζεύονταν, μαζεύονταν κι εγώ όλο και πίεζα για να μην σε φέρω σε δύσκολη θέση. Δεν λέω άλλα, όμως. Αν ήθελες να μάθεις, θα με συναντούσες και φυσικά δεν μπορώ να σε αναγκάσω να μ’ ακούσεις. Άλλωστε πάντοτε αισθανόμουν ενοχές, που καθόμουν με τις ώρες στη βιβλιοθήκη και σου μιλούσα. Ήξερα πως είχες καλύτερα πράγματα να κάνεις, αλλά να…είναι μερικά πράγματα που δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Αλλά εκείνο που με πονάει πιο πολύ, είναι που κλείνω τα «νερά» μου. Ίσως με πονάει γιατί είναι ο τελευταίος τρόπος να επικοινωνήσω μαζί σου, αλλά όχι. Με πονάει γιατί τα αγαπάω. Με πονάει, σου λέω και με πονάει πολύ. Κι αν διαβάσεις αυτό το κείμενο, κι αν καταλάβεις ότι είναι για σένα, κάνε μου μια χάρη… Προσπάθησε, σε παρακαλώ πολύ, να μην σε ξαναδώ ποτέ. Να μην ακούσω ποτέ τίποτα για σένα… Όσο περνάει απ’ το χέρι σου, προσπάθησε, σε παρακαλώ. Πες πως πέθανα… ή καλύτερα πες πως δεν υπήρξα ποτέ. Ούτε εγώ, ούτε τα «Απύθμενα Νερά» μου. Ορίστε, λοιπόν, το «αντίο» μου. Προσπάθησα να τα χωρέσω όλα εδώ μέσα, αλλά ξέρεις, δεν είμαι πολύ καλή με τους αποχαιρετισμούς. Τους μισώ για την ακρίβεια. Οπότε, θα σου ζητήσω, να δείξεις λίγη επιείκεια, γιατί σήμερα δεν αποχαιρετώ μόνο εσένα, αποχαιρετώ και τα «Απύθμενα Νερά» μου.

Υ.Γ. Επίτρεψε μου τον ενικό για πρώτη και τελευταία φορά.