Lane Fire

Το πρώτο μπάνιο στην θάλασσα σήμερα και το πρώτο κάψιμο στην πλάτη...Κι εγώ κάθομαι τώρα κι ακούω Παπακωνσταντίνου με το Ξανθιππάκη να λούζεται στο μπάνιο. Το τασάκι πάνω στις κλειστές κούτες, που είναι δίπλα στις ανοιχτές και μια πανέμορφη σκέψη να με βασανίζει. Ναι... Χαίρομαι που θα λείψω σε κάποιον τώρα που θα φύγω...

Λοιπόν...Πάγωσε στα χείλια ο καφές...Και δεν σου λείπω...

Ηλιαχτίδα

-          Φοβάσαι το σκοτάδι;

-          Ναι, είπε με μια φωνή θαμπή κι ασθενική.

Τύλιξα ένα μαντίλι γύρω απ’ τα μάτια της και το έδεσα σφιχτά.

-          Μίλα πιο δυνατά, ψιθύρισα.

-          Δεν μπορώ.

Το σώμα της τραντάχτηκε. Πήρα μια ταινία και κάλυψα το στόμα της.

-          Φώναξε.

Έκλαψε και πάλι βουβά κι ύστερα κάρφωσα στο μπράτσο της μια βελόνα. Ένας λυγμός με διάρκεια κι έπειτα πάλι σιωπή. Τράβηξα με δύναμη την ταινία κι άφησα το στόμα της ελεύθερο.

-          Τώρα, ούρλιαξε.

-          Δεν μπορώ σου λέω, είπε μέσα στους λυγμούς.

Πήρα ένα μαχαίρι και έσκισα με δύναμη το πόδι της. Ένα σιγανό βογκητό κι ύστερα πάλι κλάματα. Μια μαχαιριά ακόμη στα πόδια, άλλη μία στα χέρια και τελευταία στο στήθος.

-          Ούρλιαξε είπα!

-          ΣΤΑΜΑΤΑ!!!

Έλυσα το μαντίλι, τα μάτια της συνάντησαν το φως και γέμισε ο κόσμος λουλούδια και άνοιξη. Χαμογέλασε και μύρισε επιτέλους καλοκαίρι…

Όχι για μένα...Για την φουκαριάρα την Blood...

Διάβαζα σήμερα, που λες, τα κείμενά μου και ότι σχόλια είχανε. Έκλαψα, γέλασα, έκλαψα ξανά κι ακόμα κλαίω και μέσα απ’ τα δάκρυά μου, το λέω και το εννοώ χωρίς κανέναν δισταγμό πια: Έρχομαι. Αν δεν είμαι εκεί, τότε πουθενά. Αν δεν είμαι μαζί τους, τότε με κανέναν. Αν δεν κάνω αυτό που θέλω, τότε τίποτα. Κι αν είναι να βαλτώσω, ας βαλτώσω. Μέσα στην μανιοκατάθλιψή μου θα’ χω παρέα και θα κάνουμε ένα σπίτι τεκέ όπως σχεδιάζαμε και φωτεινές ενδείξεις που θα γράφουν: «ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΜΑΝΙΟΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ!» Θα σαπίζουμε παρέα, θα βαριόμαστε να καθαρίσουμε, θα τριγυρνάμε παρέα μέχρι το πρωί και θα βλέπουμε ποιοτικές (ενίοτε και όχι) ταινίες. Θ’ ακούμε παρέα μουσική κι όταν θα βάζω Τσανακλίδου, δεν θα κρατιέμαι πια. Θα κλαίω. Θα κλαίω, γιατί θα μοιραζόμαστε τα πάντα (εξαιρούνται οι γκόμενοι και το φαΐ). Συμπέρασμα: Όχι για μένα. Για την φουκαριάρα την Blood, ανεβαίνω πάνω!

Υ.Γ. Θυμάσαι που σου ‘χα τάξει ένα κείμενο για την παρτάρα σου και μόνο? Ε να το! Ολ γιορς, Blood!