Όχι για μένα...Για την φουκαριάρα την Blood...

Διάβαζα σήμερα, που λες, τα κείμενά μου και ότι σχόλια είχανε. Έκλαψα, γέλασα, έκλαψα ξανά κι ακόμα κλαίω και μέσα απ’ τα δάκρυά μου, το λέω και το εννοώ χωρίς κανέναν δισταγμό πια: Έρχομαι. Αν δεν είμαι εκεί, τότε πουθενά. Αν δεν είμαι μαζί τους, τότε με κανέναν. Αν δεν κάνω αυτό που θέλω, τότε τίποτα. Κι αν είναι να βαλτώσω, ας βαλτώσω. Μέσα στην μανιοκατάθλιψή μου θα’ χω παρέα και θα κάνουμε ένα σπίτι τεκέ όπως σχεδιάζαμε και φωτεινές ενδείξεις που θα γράφουν: «ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΜΑΝΙΟΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ!» Θα σαπίζουμε παρέα, θα βαριόμαστε να καθαρίσουμε, θα τριγυρνάμε παρέα μέχρι το πρωί και θα βλέπουμε ποιοτικές (ενίοτε και όχι) ταινίες. Θ’ ακούμε παρέα μουσική κι όταν θα βάζω Τσανακλίδου, δεν θα κρατιέμαι πια. Θα κλαίω. Θα κλαίω, γιατί θα μοιραζόμαστε τα πάντα (εξαιρούνται οι γκόμενοι και το φαΐ). Συμπέρασμα: Όχι για μένα. Για την φουκαριάρα την Blood, ανεβαίνω πάνω!

Υ.Γ. Θυμάσαι που σου ‘χα τάξει ένα κείμενο για την παρτάρα σου και μόνο? Ε να το! Ολ γιορς, Blood!

Μια ακόμα μέρα πέρασε...

Κλείστηκα πάλι στο δωμάτιό μου με το παντζούρι ερμητικά κλειστό, να μην ακουμπήσει ούτε μια ακτίνα ήλιου το δέρμα μου, και καταριέμαι την ώρα που θα πρέπει να βγω και πάλι έξω. Τον σιχάθηκα τον ήλιο σήμερα. Τα είπα στην Βάσω και βγήκαν από μέσα μου, όμως δεν αρκεί. Ο πόνος όσο περνάει ο καιρός μαλακώνει, όμως τη θέση του παίρνουν ένα σωρό τύψεις κι ένα κενό που κάποτε θα με ρουφήξει μέσα του. Καθόταν κι άκουγε η Βάσω, χωρίς να πιστεύει στ’ αυτιά της. Το μόνο που μου είπε είναι να το πω στον…μεγάλο, μήπως μπορεί να με βοηθήσει. «Σίγουρα μπορεί να σε βοηθήσει. Έχετε ένα ιδιαίτερο δέσιμο». Αυτό είπε και συνέχισε να κόβει τα πόδια του Charlie Chaplin. Τι να του πω κι εκείνου; Έχει ακούσει αρκετά. Δεν θέλω να του γίνομαι και βάρος. Δεν είμαι η μοναδική του έννοια. Όχι, δεν είμαι καθόλου έννοια του. Από πού κι ως πού δηλαδή να είμαι; Σήμερα, έγινα ρεζίλι στην πρωινή προσευχή. Ακολούθησαν ένα σωρό υπέρλαμπρα σχόλια για το «εξαιρετικό δείγμα από την κ. Παπαναρέτου». Καλάα… Δεν παραπονιέμαι, όμως. Το αντίθετο. Όλο το σκηνικό μ’ έκανε να γελάσω. Βέβαια ο Χρήστος βρήκε ευκαιρία να με δουλεύει (και δεν σταμάτησε λεπτό), ο Θάνος βρήκε κι αυτός τροφή ν’ αρχίσει το κλασικό του: «Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος…» κτλ. κτλ. και ο Ξενοφών μου ζητούσε όλη μέρα ένα αυτόγραφο και δεν σταμάτησε μέχρι που του το έδωσα (σ’ ένα φουξ υπέροχο χαρτάκι). Ο Γιάννης μου είπε ότι δεν κατάλαβε τίποτα απ’ το κείμενό μου. Στην αρχή απόρησα. Ποιο κείμενο; Μετά κατάλαβα. Αυτό πάλι πού το πας;! Μέχρι και η καθηγήτρια των Αγγλικών μου το διάβασε. Και μετά μου έλεγε η κ. Ζ. πως το θέμα δεν θα πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις. Καλά… Λες και δεν τους ξέρω τι είναι! Πέρασε το δύσκολο κομμάτι αυτής της μέρας… Τώρα αναμένουμε με αγωνία την 25^η Μαρτίου. Άντε να δούμε πώς θα περάσει εκείνη η μέρα, που θα μ’ αφήσουν να γιορτάσω τη γιορτή μου μόνη. Να γιορτάσω είπα; Ναι, τρομερή γιορτή…

Glaces Et Autres...

Μόλις έφαγα το πρώτο παγωτάκι της χρονιάς!!! Ouiiiiiii!!!!!!!!! Και ήταν…υπερτέλειο!!! Κρέμα φουντούκι με επικάλυψη σοκολάτας… Ναι, λιώστε τώρα στις οθόνες και τρέξτε στο ψυγείο! :P Διανύω το μισάωρο της ημέρας που είμαι κεφάτη. Άτιμη εφηβεία… Άλλους μας ανεβάζεις κι άλλους μας ρίχνεις στα τάρταρα! Σήμερα, άκουσα και δυο – τρία καλά λόγια. Η Ελενίτσα με κοίταξε με κάτι ματάκια τόσο αθώα και μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά και μου λέει: «Αχ, Εβίτα, είσαι πολύ καλή!». Τώρα, τι να πω;! Κράτησα, όπως πάντα, αμυντική στάση. Ένα συγκρατημένο χαμόγελο και συνέχισα να κάνω ανοίγματα. Pretty bitchy, I know… «Είναι εξαιρετικό παιδί…» και μια συνέχεια προβλέψιμη για να μην ξεχνάμε και το χιούμορ μας – η δεύτερη φράση. Εξαιρετικό παιδί δεν είμαι εγώ. Εξαιρετικό παιδί είναι η Β. Εγώ το μόνο που κάνω είναι αυτό που μ’ αρέσει, άσχετα αν αυτό συνεπάγεται ότι βοηθάω κάποιον. Ενώ η Β…. Σκίζεται να κάνει ότι της ζητήσεις κι είναι τόσο ειλικρινές πλάσμα. Θα’ θελα να αφιερώσω μια ανάρτηση μόνο γι’ αυτήν. Δεν ξέρω, όμως, αν θα μου έφτανε… Μου’ χε πει πριν μερικούς μήνες ότι εγώ είμαι η έμπνευσή της, γι’ αυτό που ετοιμάζει/(ουμε). Ούτε και τότε ήξερα τι να πω… Απλά γέλασα και γύρισα το κεφάλι αλλού. Αυτός ο φόβος μου για τους ανθρώπους μου τρώει τα σωθικά ώρες-ώρες. Προχθές πάλι με ξάφνιασε όσο δεν μ’ έχει ξαφνιάσει κανείς. Πώς στο διάολο το κατάλαβε – και μάλιστα εδώ και καιρό – δεν μπορώ να καταλάβω. Είναι η ικανότητά της να διαβάζει τους ανθρώπους. Και ξέρω ότι τρέμει τον τίτλο «καλλιτέχνης» ή «ζωγράφος», όμως ξέρω ακόμα ότι τον αξίζει. Τον αξίζει πολύ περισσότερο από την Λ. ή τον Α., κι από μένα. Ειδικά από μένα, που δεν θεωρώ τον εαυτό μου «καλλιτέχνη» ή «συγγραφέα», τίτλοι που μου έχουν αποδώσει κατά καιρούς χωρίς να τους αξίζω. Περνά το μισάωρο κι αρχίζει το επόμενο… Άτιμη εφηβεία! Κοιμήθηκα χθες!!! Καλά, εντάξει, κατά τις 2, αλλά κοιμήθηκα!! Καλά, εντάξει, αφού ήπια μονοκοπανιά λίγο (ή μήπως ήταν πολύ;…) κουμκουάτ (αχ κουμκουάτ…Κέρκυρα…), αλλά κοιμήθηκα! Καλά, εντάξει, αφού ξέρασα (λιγάκι…) πιο πριν, αλλά κοιμήθηκα. Καλά, εντάξει, είχα πονοκέφαλο το πρωί, αλλά κοιμήθηκα… Οπότε…όλα καλά…μάλλον. Σήμερα, την τελευταία ώρα, είχα ξαπλώσει πάνω στο θρανίο και με βλέμμα κενό σκάρωνα στιχάκια. Είχα καιρό να το κάνω. Έχει πλάκα. Έβαζα κι έβγαζα λέξεις σαν τρελή μέχρι που βγήκε αυτό που ήθελα. Ζήτησα απ’ το Αννιώ ένα στυλό γρήγορα και το έγραψα στο πρώτο βιβλίο που βρήκα μπροστά μου.

Εσύ με βλέπεις με τα μάτια

Και μ’ ακούς με τ’ αυτιά.

Όμως, εγώ θέλω με τα μάτια

Να μ’ ακούς και

Με τ’ αυτιά να βλέπεις.

Θέλω να σου ψιθυρίζω και

Τη μορφή μου να φαντάζεσαι.

Να με κοιτάς και

Να μαντεύεις τη φωνή μου…

Και για σένα, τι να πω; Έχω πει αρκετά, έχω νιώσει άλλα τόσα κι έχω πονέσει στο διπλάσιο. Μια σελίδα λευκή. Πώς να φτάσω εκεί; Με τι λέξεις; Να’ χα χίλιες φωνές να ακούς, κι όποια θες να διαλέξεις… Δυο σελίδες λευκές, σου’ χω κι άλλες να καις. Είμαι ανήμπορη. Κοίτα, δε σε φτάνει καμιά. Καραβάκι η μια και η άλλη σαΐτα… Καραβάκια και σαΐτες για ταξίδι ξεκινούν. Όσες νίκες, τόσες ήττες, αν αντέξεις, θα σε βρουν… Πάλι άρχισα να παραμιλάω…. Την βαλεριάνα μου γρήγορα!!!

To Smoke or Not To Smoke???

Μπορώ να πω πολλά. Μπορώ να πω για το μισάωρο που περάσαμε ψάχνοντας για την Καμάρα, μπορώ να πω για την σοκολάτα που ήπιαμε, για το παγωτό που φάγαμε, για τον Α., τον Γ., τον Δ.. Μπορώ να πω για την Χ. που είδαμε στον δρόμο, την «έκπληξη ηλίου, που δεν έχει αλλάξει καθόλου. Μια σταλιά ήταν όταν την είδα για τελευταία φορά και κοίτα ειρωνεία. Την συνάντησα έπειτα από δέκα περίπου χρόνια στην πλατεία Αριστοτέλους, δεσποινίδα πλέον, που μετρά 16 ολόκληρα χρόνια. Μπορώ να πω κι άλλα πολλά… Όμως, θα πω ένα. Σήμερα, έκανα το πρώτο μου τσιγάρο. Ο Α. ευθύνεται γι’ αυτό. Ήταν πικρό, το ένιωσα να κατεβαίνει μέχρι τα πνευμόνια μου, να τα κατακλύζει κι έπειτα αυτά να βράζουν. Άρχισα να βήχω κι ήπια μονομιάς όλο τον καφέ που είχα μπροστά μου για να συνέλθω. Μέχρι και τώρα αισθάνομαι τον λαιμό μου ερεθισμένο και βήχω. Σήμερα, όμως, κατάλαβα τον λόγο για τον οποίο καπνίζουν. Δεν μπορώ να τον προσδιορίσω, όμως τον κατάλαβα. Μάλλον, δεν θα το αρχίσω ακόμα. Όμως, το πιο πιθανό είναι στο μέλλον, να είναι ένα απ’ τα απαραίτητα αντικείμενα, που θα βρίσκονται στην τσάντα μου.

Δεν είναι τίποτα σημαντικό, το ξέρω. Συνέβησαν πολύ πιο όμορφα και αξιοσημείωτα γεγονότα σήμερα (π.χ. η Σ. έπεσε στη μέση του δρόμου. Γλυκιά μου…Αυτή πονούσε κι εμείς είχαμε λυθεί στα γέλια.), όμως αυτό ένιωθα πως ήθελα να μοιραστώ κι έτσι έκανα…
Και πώς γουστάρω κάτι απογεύμα με καφέ και τσιγάρο...

Υ.Γ. Όπως καταλαβαίνεις, δεν πρόκειται να σου παραπονεθώ ξανά για το τσιγάρο… Γλίτωσες…από’ μένα τουλάχιστον. Καληνύχτα…

Some Jars Of Marmalade

Πάλι κάπως αργά γράφω… Πάλι μαζεύτηκαν ένα σωρό πράγματα που θέλω να πω, ένα σωρό πράγματα που με πνίγουν, αλλά από πού ν’ αρχίσω; Ας ξεκινήσω από την αναμονή… Αυτήν την αναμονή που με σκοτώνει (και ποιον δεν σκοτώνει θα μου πεις;). Μια βδομάδα πέρασε περίπου. Έπρεπε να το’ χω πάρει απόφαση, όμως όχι. Εγώ εκεί, να επιμένω. Χιλιάδες αριστερά κλικ του ποντικιού μου, χιλιάδες «επισκέψεις» κι άλλες τόσες αναγνώσεις. Ξέρω ότι το έλαβες το μήνυμα, όμως, έχει αρχίσει να μην μου είναι αρκετό. Ανάμεσα σ’ αυτές τις άπειρες «επισκέψεις», ήταν αναμενόμενο να διαβάσω κάτι που θα μ’ ενοχλήσει. Κι ύστερα εκείνο το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά κι η πιο γλυκιά καλημέρα που έχω ακούσει, μ’ έκαναν να χαμογελάσω λιγάκι. Ένα χαμόγελο τόσο πλατύ όσο το δικό σου, όμως από μέσα μου, γιατί στα χείλη μου σχηματίστηκε, ξανά, ένα υποτονικό χαμόγελο, που θα έλεγε κανείς ότι το έφτιαξα από ευγένεια και μόνο. Μα δεν είναι έτσι. Ώρες-ώρες θέλω τόσο πολύ να τρέξω και να στο φωνάξω. Να το μάθεις κι εσύ και όλοι. Όμως, είπαμε… Θα τα μάθεις όλα αργότερα.

Πήρα σήμερα την Κάτια τηλέφωνο. Είπα είμαι που είμαι σκατά, τι πειράζει να γίνω λίγο χειρότερα; Φυσικά, η ανόητη δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να κοιμάται, οπότε το σήκωσε η Ελίζα. Άουτς! Αμηχανία. Δεν ήξερα τι να πω. Ούτε γεια δεν κατάφερα να ψελλίσω κι αυτή λες και κατάλαβε ποιος είναι, ένιωθα την ανάσα της όλο και πιο απειλητική. Λες και θα περνούσε το χέρι της απ’ το ακουστικό για να με στραγγαλίσει. Μ’ αυτή τη σκέψη έμεινα για λίγο ακόμα στο ακουστικό κι όταν πια το πήρα απόφαση ότι δεν πρόκειται να δω κανένα χέρι να ξεπετάγεται της ψιθύρισα ένα: «Συγγνώμη» κι έκλεισα. Είχα δύο επιλογές. Να μείνω σπίτι (στο δωμάτιό μου συγκεκριμένα), να χωθώ κάτω απ’ την κουβέρτα (ακόμα κι αν η μάνα μου έχει το καλοριφέρ στους 200 βαθμούς!!!), να πάρω τον αρκούδο μου μια σφιχτή αγκαλιά και, αν μπορώ, να σκάσω απ’ το πολύ το κλάμα. Ή να πάω να χορέψω, βγάζοντας όλη αυτήν την περισσευούμενη οργή, ενώ θα το παίζω χαρούμενη κι ανέμελη. Έκανα το δεύτερο. Σήμερα χόρεψα. Νομίζω ότι από σήμερα μπορώ να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη. Ήταν η πρώτη φορά σ’ αυτούς τους 4 μήνες (Ναι, ναι, είμαι επαγγελματίας χορεύτρια! Όχι παίζουμε!), που ένιωσα ότι χόρεψα με την ψυχή μου (κι ας χορέψαμε τον πανάθλιο Ρουβά!:)).

Γύρισα σπίτι, λοιπόν, όμως ένιωθα το στομάχι μου να έχει δεθεί κόμπο. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΡΩΣΩ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ!!!!!! Πήγα μέχρι το ψυγείο (κλασσική κίνηση!:P), κι έβαλα να πιω ένα ποτήρι γάλα. Oh yes! I needed it like sheet! Κι έτσι όπως πήγαινα να κλείσω την πόρτα, ακούω απ’ το επάνω ράφι τη μαρμελάδα να μου μιλάει: «Φάε μεεεεεεεεεεεεεεεε………….. Φάε μεεεεεεεεεεεεεεεεεεε………». Χαλάω εγώ χατίρι στις μαρμελάδες (ειδικά όταν είναι και σπιτικές);! JAMAIS!!! Έτσι κατέληξα στο δωμάτιό μου με δυο βαζάκια μαρμελάδας αγκαλιά κι ότι φρυγανιά, ψωμί και παξιμάδι είχαμε στο σπίτι. Τι διατροφή και ανοησίες… Εδώ μιλάμε για την απόλυτη χαλάρωση!!! Φυσικά, υπήρχαν και απώλειες απ’ αυτή τη μάχη με τα πιρούνια, τα κουτάλια, τα μαχαίρια, τα δάχτυλα (γιατί ως γνωστόν αν δεν φας μαρμελάδα με το δάχτυλο, δεν την απολαμβάνεις!), κι ότι άλλο έβρισκα μπροστά μου! Τρομερές απώλειες! Το πληκτρολόγιο και το ποντίκι κολλάνε καλύτερα κι από κόλλα στιγμής. Pretty disgusting. I know. Δεν βαριέσαι, όμως. Αύριο μέρα είναι… Θα καθαρίσουμε. Αν, βέβαια, δεν τα έχουν φάει τα μυρμήγκια, οι κατσαρίδες και τα λοιπά, γνωστά και πολυαγαπημένα έντομα!, μέχρι τότε!

Finito la musica. Passato la fiesta

Υ.Γ.1 Αισθάνομαι ότι γράφω, κάθε μέρα όλο και πιο πολύ, μόνο για σένα…. Για σένα μόνο, που λέει κι ο φίλος Κορκολής. Τυχαίο; Δεν νομίζω! (Ξέρω, ξέρω. Είμαι θεοπάλαβη. Δεν έχεις καταλάβει τίποτα. Πραγματικά τίποτα! Όμως είμαι σίγουρη ότι έχεις ένα από εκείνα τα υπέροχα χαμόγελα στα χείλη σου. Δεν πειράζει. Φτάνει που κατάλαβα εγώ. Καληνύχτα σου…)

Υ.Γ.2 Σχετικά με την ταινία («ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν»). Ξέρω είμαι αδικαιολόγητη!!!! Μπορείτε να με βρίσετε όσο θέλετε!!! Να πω για μία ακόμα φορά ότι δεν το ξέχασα!!! Αλήθεια! Απλά δεν θέλω να το βάλω μαζί με κάποια απ’ τις ανόητες εξομολογήσεις μου. Είναι πιο σοβαρό απ’ αυτές και θέλω να έχει τη δέουσα προσοχή κι από σας κι από μένα…. So it’s a promise!!! Μόλις βρω χρόνο, θα την κάνω την ανάρτηση!