Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Κάπου προς το τέλος


...It's a hollow play, but they'll clap anyway...

Τι είναι αυτό, ε; Μπορείς να μου εξηγήσεις; Τι στο διάολο κάνεις; Πονάει η ψυχή μου όταν βασανίζεσαι έτσι. Το καταλαβαίνεις; Φυσικά και όχι. Αν το καταλάβαινες, τώρα δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε. Μετά μου λες να κοιτάω ψηλά, να μην παρατάω τα όνειρά μου και να ‘μαι αισιόδοξη. Κι όταν σε ρωτάω τι κάνεις, χαμηλώνεις το κεφάλι, κάτι μουρμουρίζεις και αλλάζεις θέμα. Και γιατί ποτέ σου δεν μιλάς για σένα; Γιατί προσπαθείς να με γιατρέψεις. Τι άλλο πρέπει να κάνω για να καταλάβεις ότι η περίπτωσή μου είναι ανίατη; Γιατί με κάνεις να αισθάνομαι ένα εντελώς εγωπαθέστατο πλάσμα; Δεν είμαι! Κι αν είμαι, δεν θέλω να ‘μαι πια! Και κάτι που σου είχα γράψει, δεν το διάβασες ποτέ. Ξέρεις τι έκανες; Διάβαζες το ένα γράμμα μετά το άλλο, τη μια λέξη μετά την άλλη, διάβαζες τις προτάσεις, μα ποτέ σου δεν διάβασες την ψυχή μου. «Ωραίο», μου είχες πει. Μα δεν περιμένω αυτό. Δεν με νοιάζει αν είναι ωραίο. Και στο κάτω-κάτω ποιος είσαι εσύ, και ποιος είναι ο οποιοσδήποτε, που θα κρίνει αν η ψυχή μου είναι ωραία; Δεν ξέρω… Ίσως φταίω κι εγώ. Ίσως δεν μπόρεσα, τελικά, να την χωρέσω σ’ εκείνο το χαρτί και μισή πώς να τη διαβάσεις και πώς να καταλάβεις; Κι εκείνη η φράση που μου ‘πες πριν μήνες… Λες κι έμπηξες ένα παλούκι ακριβώς στο κέντρο της ψυχής μου και τ’ έφερνες σβούρες. Δεν είμαι εσύ. Μην προσπαθείς, λοιπόν, να με γλιτώσεις από τις ερινύες που κυνηγούν εσένα. Και σταμάτα επιτέλους να μ’ αγνοείς όταν σου ζητάω διέξοδο. Με κυνηγούν, θέλουν να μου κάνουν κακό, το νιώθω σου λέω, το αισθάνομαι. Συναντάω μια μόνο πόρτα που είναι ανοιχτή, μέσα στις δεκάδες που υπάρχουν και μπαίνω μέσα, σου μιλάω, κλαίω, φωνάζω όσο με πλησιάζουν, κι εσύ… Εσύ μου ρίχνεις ένα βλέμμα κι επιστρέφεις στη συζήτησή σου λες και δεν είμαι εκεί. Σε κοιτάζω καλά-καλά, κι ενώ έχει θιχτεί ο εγωισμός μου, κάθομαι σε μια καρέκλα ακριβώς πίσω σου, έχοντας το σώμα σου για ασπίδα, γιατί ξέρω πως εκεί δεν θα με βλάψουν. Όμως για πόσο; Σε λίγο φεύγεις όλο βιασύνη, χωρίς να μου πεις τίποτα και μένω πάλι μόνη. Και δεν φταις μόνο εσύ. Είναι κι άλλα για τα οποία δεν σου ‘χω πει. Δεν τα ξέρεις. Μίλησα πριν λίγες μέρες για την αναλωσιμότητά μας και για το πόσο μη αναντικατάστατοι είμαστε. Το έθεσα, όμως, πολύ γενικά. Πάμε πάλι, λοιπόν. Πόσο εύκολα με αντικατέστησε και πόσο αναλώσιμη είμαι, τελικά. Ο εγωισμός είναι κακός σύμβουλος, σε τυφλώνει και δεν βλέπεις τι γίνεται μπροστά σου κι έχω μάθει να φοβάμαι όταν συναντώ ανθρώπους τυφλωμένους. Γι’ αυτό έκανα στην άκρη και περίμενα να της περάσει. Όμως, όπως σου είπα και πιο παλιά, εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να μετατραπούμε σε τρομερά και γλοιώδη πλάσματα. Ή το άλλο… «Τι θα πει, αν μάθει ότι η ποιήτριά του καπνίζει;»…Ποιήτρια; Μα, ποιος σας είπε ότι είμαι ποιήτρια; Κι εκείνο το «του»…Από πού κι ως πού «ποιήτριά του;» Και πού θέλετε να ξέρω εγώ πού είναι; Γιατί ρωτάτε όλοι εμένα; Βέβαια, μπορεί να μου κάνει καλό που με αγνοείς (άθελά σου βέβαια). Ίσως τα πράγματα να ήρθαν έτσι όπως ήρθαν για καλό και μπορεί τελικά να μην με πειράζει τόσο που πιστεύουν ότι του δίνω αναφορά για κάθε τι που κάνω. Ίσως όλα αυτά να είναι απλά δικαιολογίες… Και χθες είπα στη Βάσω ότι αν έχω παράπονο, πρέπει να ‘μαι αχάριστη. Κι όμως, να που παραπονιέμαι ξανά. Ίσως η κ.Ζ. να είχε δίκιο. Ίσως η μανιοκατάθλιψή μου να είναι γεγονός.

6 σχόλια:

Art. είπε...

Έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος ή άρχισε να τρελαίνεται ή άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ήταν εξ' αρχής τρελός.

Καλησπέρα. Έχει γίνει σλόγκαν πλέον.

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Και τα δύο ταυτόχρονα κι έχουμε μείνει μετέωροι...Τι πρέπει να κάνουμε; Ν' ακολουθήσουμε την "φυσιολογική" τρέλα που υπήρχε εξ' αρχής ή ν' αρχίσουμε να τρελαινόμαστε ακόμα περισσότερο προσπαθώντας να την αποφύγουμε;

Καλησπέρα, λοιπόν...Γιατί, όχι; :)

Μαριος Π. είπε...

Μπορει να μην εχω την ευκαιρια να γραφω αλλα ευτυχως που εχω εσενα και με σωζεις. Ειναι τοσα πολλα αυτα που θελω να πω, τοσα αυτα που θελω να εκφρασω.. Βλεπεις την τρελα καθημερινα γυρω σου και εσυ η πρεπει να μεινεισ απλος θεατης ή θα πρεπει να γινεις και συ τρελος. Υπαρχει μια σχετικη ιστορια που λεει οτι σε ενα βασιλειο ειχε γινει αναφορα στον βασιλια οτι το νερο θα μολυνοταν με την παρενεργια οτι θα εχανες τα λογικα σου. Ετσι ο βασιλιας φροντισε να εχει καθαρο νερο. Οταν ομως καταλαβε οτι δεν μπορει να συμβαδισει πλεον με τους κατοικους του βασιλιου που ειχαν μολυνθει απο το νερο, καταλαβε οτι επρεπε να πιει και αυτος αυτο. Αρα ή πινεις και εσυ το νερο και ακολουθεις τους φρενηρεις ρυθμους της ζωης που κατατριχουν (σωστο ειναι απο Χ"μω :Ρ) το σημερινο ανθρωπο ή προσπαθεις να βρεις, οπως και κανεις, να βρεις καποιον να συμμεριζεται την αποψη σου για τον κοσμο.

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Σε σώζω,ε? Μου το λένε συχνά τελευταία... Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει. Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.
Είτε διαλέγεις να το πιεις το νερό, είτε σε βάζουν με το ζόρι. Όπως και να'χει, όμως, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει...

Μαριος Π. είπε...

Παντα υπαρχει μια διεξοδος. Πολλες φορες εθελοτυφλουμε... Καλη επιτυχια. θα τα πουμε σε κανα μηνα...

Flying.High.Dead.Angel είπε...

Μακάρι να έχεις δίκιο... Καλή επιτυχία και σε σένα ρε! Και με το που θα τελειώσουμε κανονίζουμε για ταβερνούλα!:)