Le Lit de Mort

Θέλω να αφεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα. Να μπλεχτούν τα μαλλιά μου σ' ένα όνειρο γεωμετρικό κι ελεύθερο. Κλοιός που όλο και θεριεύει. Το κέντρο του εδώ^. και η ακτίνα του να τείνει στο άπειρο. Θέλω τα βλέφαρά μου να σφραγίσουν...Τώρα^. που ακόμα το σκοτάδι μου φέγγει. Οι κινήσεις μου νωχελικές. Κι ο κόσμος μου θολός, γεμάτος σκοτεινές μορφές που απειλούν την ύπαρξή μου. Ακουμπάω την πλάτη στον τοίχο. Η παλάμη μου ιδρωμένη, σφίγγει ότι - τυχαία - μου απέμεινε από σένα. Ο αντίχειράς μου αγγίζει απαλά την ροδέλα... Την γυρνάει απότομα και πατάει το κουμπί. Η φλόγα ξεχειλίζει με μανία απ' το στόμιο και μένει εκεί να τρεμοπαίζει. Φέρνω τα δάχτυλά μου κοντά - να σ' αγγίξω. Το δέρμα μου φλέγεται, τα μάτια μου δακρύζουν, ο πόνος διαβρώνει τα σωθικά μου. Η ψυχή μου μαυρίζει. Τώρα...Τώρα που δεν μου έμεινε τίποτα να χάσω. Η ανάσα μου κοφτή. Το πρόσωπό μου πλησιάζει... Ας καώ. Στο τέλος, σαν γέρικο αγρίμι, θα μετρήσω τις πληγές μου. Και όχι. Δεν θα τις γλύψω για να γιατρευτούν. Θα τις ξύσω...Να τρέξουν αίμα κι αναμνήσεις. Κοντεύω. Κλείνω τα μάτια και χαμογελάω. Σε φτάνω. Το δέρμα μου δεν φλέγεται πια. Τα βλέφαρά μου ανοίγουν. Τα προστάζω να μείνουνε κλειστά μα δεν μ' ακούνε. Τίποτα δεν καίει πια. Κι εγώ επιμένω - τώρα πιο πολύ από ποτέ - πως πρέπει να μπλεχτώ σ' ένα όνειρο ατέλειωτο κι ακούραστη να χάνομαι...

Στρώσε το νεκροκρέβατο. Νυστάζω.

Ghouls

Είναι μια πόλη χωρίς φώτα κι οι κάτοικοί της επτάψυχα αιλουρωειδή με σαπισμένα σπλάχνα. Κι όταν βρέχει κανείς δεν τολμά να πατήσει γη. Ανοίγουν δειλά τις κουρτίνες και κατασκοπεύουν ο ένας το σκοτάδι του άλλου. Όταν αστράφτει κρύβονται κάτω απ'το τραπέζι και κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε να κλείσει τις κουρτίνες. Κανείς ποτέ δεν τόλμησε ν' αντικρίσει το σκοτάδι του. Το δικό του σκοτάδι. Το ολόδικό του έρεβος. Είναι μια πόλη με σκουριασμένα σίδερα και επιχρυσωμένα σκουπίδια να σέρνονται στους δρόμους της. Κι οι άνθρωποι τα αγαπούν, τα μισούν, τα θαυμάζουν, τα κατηγορούν, τ' αγκαλιάζουν, τα γλύφουν, τα φτύνουν. Μα κανείς δεν αδιαφόρησε κι ύστερα όλοι τα προσπέρασαν. Είναι μια πόλη με περίεργους θορύβους, σπαραχτικά ουρλιαχτά που τα καταπίνει η νύχτα. Τα έμβρυα υπογράφουν μια συνθήκη σιωπής και παίρνουν σαν αντάλλαγμα δυο μάτια ικανά να διαβάζουν το σκοτάδι, μα ποτέ κανείς δεν τους δίδαξε τον τρόπο. Κι έτσι χάνονται στις παραισθήσεις κι όταν έρθει η ώρα επιλέγουν μιαν αιώνια τύφλωση για χάρη μιας εφήμερης λύτρωσης. Μιας κενής, πλαστής και νόθας λύτρωσης. Είναι μια πόλη νεκρή κι οι κάτοικοί της πτώματα με μάτια αιλουροειδών και σπλάχνα σαπισμένα.

Blue Dream

Την ψυχή μου θα έδινα… Όχι την ζωή μου. Άστην αυτή. Δεν αξίζει και πολλά. Την ψυχή μου θα έδινα, αν χρειαζόταν, για σένα… Γιατί καλύτερα εγώ, παρά εσύ. Καλύτερα ο κόσμος όλος, αν ήταν γι’ αυτά τα μάτια. Καλύτερα γυναίκες και παιδιά αθώα, παρά το σώμα σου άψυχο στα χέρια μου. Καλύτερα, έρωτά μου, να κλέβεις απ’ το κορμί μου τις ανάσες μία-μία και να σε βλέπω, αργοπεθαίνοντας, να ζεις. Μπλε μου όνειρο, ψυχή και φως μου, γέλιο μου και κόσμε μου ολόκληρε, καλύτερα ένας κόσμος άδειος, παρά χωρίς εσένα. Γιατί είσαι το μπλε μου όνειρο, η ψυχή και το φως μου, το γέλιο και ο κόσμος μου ολόκληρος. Γιατί καλύτερα εγώ, παρά εσύ…

Και ζήσαν αυτοί καλά...

Δεν θέλω να γίνεις παραμύθι. Γίνε φόβος και φυλάκισέ με. Γίνε θλίψη και κάνε με να δακρύσω. Γίνε ευτυχία κι ύστερα φύγε μακριά μου. Γίνε γέλιο και κορόιδεψε με. Μετά γίνε λήθη κι ύστερα θύμηση. Γίνε θάνατος και άγγιξέ με. Ύστερα ανάσα και πέτα με στον αέρα. Γίνε θάλασσα να με τραβήξεις στον βυθό και μετά ξέρασέ με στην στεριά. Γίνε αλήθεια και κύκλωσέ με, τρόμαξέ με κι ύστερα πνίξε με… Μόνο, σε παρακαλώ, μην γίνεις παραμύθι...

Περαστικοί

Κι είναι κι αυτοί οι άνθρωποι, που έρχονται στην ζωή σου κι είναι απλά περαστικοί. Τους συναντάς μετά από χρόνια κι όλα έχουν αλλάξει. Βάζεις κάτω το κεφάλι και φεύγεις τρέχοντας, να σωθείς απ’ την αλήθεια. Κλείνεις την πόρτα πίσω σου, στέκεσαι στην άκρη κι ύστερα βάζεις τα κλάματα. Κλαις γι’ αυτά που λησμόνησες, κι ύστερα κλαις γι’ αυτά που δεν θα μπορέσεις ποτέ να λησμονήσεις. Θρηνείς. Θρηνείς για τον άνθρωπο που έχασες. Θρηνείς, γιατί ξέρεις ότι δεν θα μπορέσεις ποτέ πια να τον έχεις. Γιατί μερικοί άνθρωποι στην ζωή σου και είναι απλά περαστικοί, κι αν ποτέ προσπαθήσεις να τους κρατήσεις παραπάνω, χάνουν το νόημά τους κι είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ...

Εκμηδένιση

Περίεργο παιχνίδι οι λέξεις, μα δεν είναι κάτι καινούριο. «Μια απ’ τα ίδια» θα μου πεις, αν σε ρωτήσω, νιώθοντας ίσως λίγη πίκρα μέσα σου που τελικά δεν βγήκες σωστός. Ανοίγω τα μάτια μου το πρωί κι ο ήλιος με τυφλώνει. Άνοιξη λέω. Ανοίγω διάπλατα το παράθυρο κι ένας αέρας κρύος και δυνατός ορμάει μέσα στο δωμάτιο. Με ρίχνει κάτω και πέφτει στα μάτια μου σκιά. Τ’ ανοιγοκλείνω δύο ή τρεις φορές να συνηθίσουν και όλα είναι πια ξεκάθαρα. Κοιτάζω τον ήλιο κατάματα και τον βλέπω να γελάει… Περίεργο παιχνίδι οι λέξεις. Όταν τις θες, δεν βγαίνουν. Είναι ακριβή η λύτρωση. Ακριβή, δυσεύρετη, επίπονη και…Ω θεέ! Ανύπαρκτη μήπως; Κλείνω τα μάτια και βλέπω περίεργα σχήματα. Γκρι και κόκκινα. Όπως εκείνο το φουλάρι που φόρεσε μια νύχτα το άγαλμά μου. Κι αν έχω μάθει κάτι τόσα χρόνια απ’ τις λέξεις είναι να μην προσπαθείς. Να μην προσπαθείς να τις δαμάσεις. Μάταιος κόπος. Κι αν μ’ έχει διδάξει κάτι ο χρόνος είναι η ανία. «Δυσάρεστη ψυχική κατάσταση που προκαλείται από την πλήρη έλλειψη ενδιαφέροντος…». Έλλειψη ενδιαφέροντος δικού μου για σένα. Έλλειψη ενδιαφέροντος δικού σου για μένα. Έλλειψη ενδιαφέροντος για τα νέα σου. Έλλειψη ενδιαφέροντος για τα νέα μου… Έλλειψη ενδιαφέροντος γενικά. Κι αφού η ανία πια είναι ολοφάνερη κι εσύ δεν εμφανίζεσαι ποτέ και πουθενά, όλο αυτό δεν έχει νόημα… Οι λέξεις δεν έχουν νόημα κι οι προτάσεις που φτιάχνω είναι παντελώς ασήμαντες. Είναι αδιάφορες και κάθε φορά που θα τις κοιτάς από ‘δω και πέρα θα μου λες πάντα πως είναι «μια απ’ τα ίδια»…

Διάφανα Κρίνα

Στεκόμαστε γυμνοί απ΄ όνειρα

κάτω απ΄ τα μαύρα σύννεφα, 

απόγονοι του τίποτα, 

πελάτες της σιωπής.

Έχουμε τσέπες αδειανές

και στην καρδιά δυο μνήματα, 

μια άδεια μποτίλια δίπλα στο κρεβάτι

είναι ο μόνος μας συγγενής.

Κορόνα γράμματα ποντάρουμε

το θάνατό μας, 

την ίδια κλίση παίρνουμε

φλερτάροντας γκρεμούς

κι όταν δε θα `χουμε πια τίποτα δικό μας

ο έρωτας θα μας τσακίσει

και θα μας κάνει αληθινούς.

Θα μ΄ αγαπάς, θα μ΄ αγαπάς

μα δε θα φτάνει, 

άγονη βροχή θα πέφτει πάνω μου

το χάδι σου

και εγώ σαν γέρικο σκυλί μες το λιμάνι

θα πεθαίνω στο πλάι σου...